ابوالفیض ثوبان بن ابراهیم ذوالنون مصریابوالفیض (ابوالفیاض) ثوبان بن ابراهیم ذوالنون مصری صوفی رخمیمی (حدود ۱۵۵-۲۴۶ هـ)، فردی زاهد، حکیمی فصیح و شیخ دیار مصر بوده است. ۱ - معرفی اجمالیابوالفیض (ابوالفیاض) ثوبان بن ابراهیم ذوالنون مصری صوفی رخمیمی (اخمیمی) نوبی؛ درباره نام و نسب و کنیه او اختلاف وجود دارد. نامش را فیض بن احمد، فیض بن ابراهیم و ذوالنون بن ابراهیم ذکر کردهاند. وی در اواخر حکومت منصور (خلافت ۱۳۶-۱۵۸ هـ) متولد شد. او اصالتاً از اهالی نوبه، قریهای واقع در مصر که اخمیم به آن گفته میشد، بود و در مصر سکونت داشت. خطیب بغدادی او را فردی زاهد، حکیمی فصیح و شیخ دیار مصر معرفی کرده است. وی اولین کسی بود که در مصر درباره احوال و مقامات اولیای خدا و منزلت صوفیه سخن گفت، لذا علمای مصر او را مجبور کردند آنجا را ترک کند و به او تهمت زندیق زدند. متوکل (خلافت ۲۳۲-۲۴۷ هـ) متوجه او شد و از او دعوت کرد تا به سامرا بیاید و او در سامرا پس از گفتوگویی که با متوکل داشت، مورد علاقه متوکل قرار گرفت. وی مدتی را در سامرا ماند و سپس راهی بغداد شد و در آنجا سکونت گزید و پس از مدتی طولانی که در بغداد بود، به مصر مراجعت کرد. ابوالفیض در سفری سیاحتی نیز به شام رفت و از برخی مناطق آنجا از جمله دمشق دیدن نمود و با ابنسید حمدویه دیدار نمود. ۲ - اساتید و شاگردانابوالفیض نزد مالک، لیث بن سعد، ابنلهیعه، فضیل بن عیاض و سفیان بن عیینه حدیث فرا گرفت. کسانی مانند احمد بن صبیح، حسن بن مصعب و ربیعة بن محمد طائی از او روایت نقل کردهاند. ۳ - تاریخ وفاتسرانجام ابوالفیض در سال ۲۴۶ هـ در محلی به نام جیزه، واقع در مصر از دنیا رفت. او را در مقابر اهل معافر دفن کردند. ۴ - آثارآثار او عبارتاند از: الثقة فی الصنعة، الرکن الاکبر و قصیده که این سروده را ایدمر بن علی جلدکی شرح کرده و آنرا الدر المکنون نامیده است. ۵ - مطالعه بیشتربرای مطالعه بیشتر به منابع زیر مراجعه شود. ۶ - پانویس۷ - منبعپژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۲۱۷، برگرفته از مقاله «ابوالفیض ثوبان بن ابراهیم ذوالنون مصری». ردههای این صفحه : درگذشتگان سال 246 (قمری) | زادگان سال 155 (قمری) | زاهدان قرن 2 (قمری) | زاهدان قرن 3 (قمری) | عارفان قرن 2 (قمری) | عارفان قرن 3 (قمری)
|